ความเป็นครอบครัวอาสาของเราไม่ได้ถูกจำกัดอยู่ที่อายุ หรือวัย  หากอยู่ที่หัวใจที่ผูกพันเราไว้ด้วยรอยยิ้มและมิตรภาพ  หวังว่าวันเวลาจะไม่ได้เป็นตัวทำให้ความสัมพันธ์ของเราจืดจางไป  แต่กลับยิ่งทำให้เราผูกพันกันมากขึ้น  เพราะความเข้าใจที่ตรงกันว่า “หนึ่งชีวิตที่เกิดมาเราไม่ได้อยู่เพื่อตัวเราเอง แต่อยู่เพื่อให้ชีวิตเรามีคุณค่าและเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น”  ดังนั้นเราจึงไม่สามารถปล่อยลมหายใจทิ้งไปวัน ๆ อย่างสูญเปล่า และปล่อยเวลาให้ล่วงไปอย่างน่าเสียดาย  แต่เราควรตักตวงและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  เพื่อให้สิ่งเหล่านั้นตกตะกอนอยู่ในความคิด เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เปื่อยยุ่ยและพร้อมที่จะไปเกิดดอกออกผลในชีวิตของผู้อื่นต่อไป