ชื่อหนังสือ : Who? เจ.เค.โรว์ลิ่ง

ผู้เขียนเรื่อง : Seungryeol Kim

วาดภาพ : ChungBe Studios

ผู้แปล : อารีวรรณ ธรรมธร

ผู้ผลิต : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์ / ราคา 165 บาท / 176 หน้า / ประเภท การ์ตูน

ถ้าจะให้มีการยกชื่อหนังสือที่มีสถิติการจำหน่ายสูงทั่วโลกออกมาคนละ หนึ่งเล่ม ชื่อของ “แฮร์รี่ พอตเตอร์” อาจจะเป็นชื่อที่มีคนยกขึ้นมาตอบมากที่สุด เพราะนิยายแนวแฟนตาซี ที่มียอดจำหน่าย ทั่วโลกถึงกว่า 400 ล้านเล่ม ย่อมไม่ใช่ เรื่องธรรมดา

ความโด่งดังของ แฮร์รี่พอตเตอร์ จะมีอยู่แต่ในหนังสือเท่านั้น แม้แต่การนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ทุกภาค ของนิยายเรื่องนี้ก็โด่งดังไปทั่วโลกเช่นกัน

เพราะความดังของนิยาย ทำให้ ผู้เขียน ที่ชื่อ “โจแอนน์ โจ โรว์ลิ่ง” กลายเป็นคนมีชื่อเสียง และกลายเป็นมหาเศรษฐีติดอันดับโลกไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว แบบว่า รวยชั่วข้ามคืน ก็ไม่ผิดความหมายมากนัก

เพราะความดัง และความรวย และเพราะความอะไรต่ออะไรอีกหลาย อย่าง ทำให้มีนักเขียนและสื่อสารมวลชน หลายแขนง ต้องทำหน้าที่ออกไปสัมภาษณ์ ค้นหา เพื่อเปิดเผยตัวตนของ เจ.เค. โรว์ลิ่ง ว่า เป็นใครมาจากไหน

Who ? เจ.เค.โรว์ลิ่ง คือ หนังสือ การ์ตูน ในชุด บุคคลสำคัญของโลก ที่จัดพิมพ์ออกมาจำหน่ายในภาคภาษาไทยโดย บริษัทนานมี ซึ่งเป็นงานอัตชีวประวัติ ของคนดัง ในรูปแบบของหนังสือการ์ตูน ที่สามารถอ่านได้เข้าใจง่ายๆ และไม่ต้องเสียเวลาในการอ่านนานมากนัก

ในหนังสือเล่มนี้ จะทำให้แฟนๆ ของ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้รับรู้ว่า วิถีชีวิตของ ผู้ประพันธ์นั้น ไม่ได้ สุขสบาย และหวานชื่นเหมือน ชีวิตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ชีวิตของเธอกว่าจะก้าวขึ้นมาสู่ความยิ่งใหญ่ ในครั้งนี้ เธอต้องพบกับความทุกข์เกือบ จะทุกรูปแบบ นับตั้งแต่ ไม่มีที่อยู่อาศัย, สูญเสียแม่อันเป็นที่รัก, ไม่มีเงินซื้อนมให้ลูกดื่ม ซึ่งด้วยความยากลำบากเหล่านี้เอง ที่ทำให้เธอต้องค้นหาพรสวรรค์ของเธอออกมาเพื่อช่วยเหลือตนเอง จึงทำให้เกิด นิยายที่โด่งดังที่สุดในโลกขึ้นมา

การที่พ่อ-แม่ หรือผู้ที่กำลังแสวงหาสิ่งที่ดี หรือกำลังท้อถอยต่อชีวิต จะหาหนังสือเล่มนี้มาอ่าน หรือเอาไปให้ลูกหลานอ่าน น่าจะเป็นอุทาหรณ์สอนใจอย่างหนึ่งที่ทำให้คนเกิดความมานะ และพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อให้ตัวเองก้าวขึ้นสู่ความสำเร็จอย่างที่ตั้งความหวังเอาไว้ได้เป็นอย่างดีทีเดียว

ที่มา : แนวหน้า

ภาพ : phanpha.com

เราควรยอมรับความแตกต่างของผู้อื่นที่ไม่เหมือนเรา  ซึ่งนั่นหมายความว่า เราจะต้องวิพากษ์วิจารณ์ให้น้อยลง

ภาพ : gotoknow.org

ความจริงแนวคิดเรื่อง “มูลนิธิชุมชน” ไม่ใช่เรื่องใหม่ในสังคมไทย การที่คนในชุมชนหนึ่งๆที่มีข้าวของทรัพย์สินเงินทองเกินความต้องการของตนจะแบ่งปัน ให้กับคนที่ขาดแคลน บางครั้งการเอาปัจจัยเหล่านั้นมารวมกัน และกระจายออกให้คนที่ต้องการก็มีวิธีการที่เป็นระบบเป็นทางการ และบางครั้งยังเกี่ยวข้องกับขนบธรรมเนียมประเพณี หรือความเชื่อต่างๆ รวมทั้งศาสนา ของชุมชนนั้นด้วย ในอดีตวัดในพระพุทธศาสนา กองทุนซากาตในชุมชนอิสลาม และกิจกรรมของคณะเผยแพร่ศาสนาคริสต์บางส่วน ได้ทำบทบาทนี้ ในสังคมสมัยใหม่มาเราจะเห็นมูลนิธิหรือ กองทุนต่างๆที่อยู่กับวัด โรงเรียน หรือโรงเรียน ที่ช่วยเหลือผู้ขาดแคลนในด้านการศึกษาและการดูแลรักษาสุขภาพ เป็นต้น

จึงอาจกล่าวได้ว่า มูลนิธิชุมชนเป็นพัฒนาการของการช่วยเหลือซึ่งกันและกันในสังคมในลักษณะนี้โดยเอา “ชุมชน” ในลักษณะพื้นที่ เช่น อำเภอ จังหวัด ภาค หรือแม้แต่ประเทศ เป็นฐาน และความช่วยเหลือนั้นเป็นไปเพื่อตอบสนองในการแก้ปัญหา และการพัฒนาในทุกด้านตามการวิเคราะห์และ ความต้องการของสมาชิกชุมชนนั้น

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวผลักดันให้มีการจัดตั้งมูลนิธิชุมชนในลักษณะ ที่ดำรงอยู่ในประเทศอื่นๆหลายประเทศขึ้นในประเทศไทยนั้นมา จากการจุดกระแสของ The Synergos Institute จากสหรัฐอเมริกาในปี 2545 โดยมีการจัดประชุมเชิงปฏิบัติการในเรื่องนี้ การนำเอาวิทยากรชาวเปอร์โตริกันที่ประสบความสำเร็จเป็นแบบอย่างในเรื่องมูลนิธิชุมชนมาถ่ายทอดแลกเปลี่ยนประสบการณ์ และจัดให้มี “วิทยากรอาวุโส” (Senior Fellow) ชาวไทยสองคนคือ คุณเบญจมาศ ศิริภัทร แห่งสถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา และคุณสุกิจ อุทินทุ แห่งมูลนิธิรักษ์ไทย / CARE Thailand มาเป็นกำลังหลัก

จากการจุดกระแสของสถาบันซีเนอร์กอส ได้มีบุคคลและองค์กรจำนวนหนึ่งที่สนใจในเรื่องนี้มารวมกลุ่มกันเพื่อให้ดำเนินการต่อให้ความคิดเป็นจริงขึ้น องค์กรส่วนหนึ่งที่ร่วมคิดกันอย่างต่อเนื่องมานอกจากวิทยากรอาวุโสของสถาบันซีเนอร์กอสทั้งสองได้แก่ สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (พอช.) สถาบันคีนันเอเซีย มูลนิธิกองทุนไทย / ภาคีความร่วมมือเพื่อสนับสนุนการพัฒนา (มกท./ภรส.) และมูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทยฯ (บชท.)

สถาบันคีนันเอเซีย ซึ่งเป็นองค์กรเอกชนที่มาจากสหรัฐอเมริกา มีโครงการโดยตรงที่จะผลักดันให้เกิดมูลนิธิชุมชนขึ้นในประเทศไทย ในการนี้สถาบันคีนันจะไม่ตั้งองค์กรใหม่ แต่ไปนำ “มูลนิธิมิตรภาพสู่ชนบท” ซึ่งที่ผ่านมาไม่ได้ดำเนินกิจการอะไรอย่างเป็นเรื่องเป็นราว มารื้อฟื้นขึ้นมาดำเนินการใหม่ในลักษณะของมูลนิธิชุมชน ปรับปรุงเพิ่มบุคคลส่วนหนึ่งในกลุ่มข้างต้นเข้าไปในคณะกรรมการมูลนิธิ และมูลนิธินี้จะไปดำเนินงานในจังหวัดระยอง ซึ่งมีความมั่งคั่งสร้างขึ้นอย่างสำคัญจากการดำรงอยู่ของนิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันออก

ในขณะเดียวกัน คุณเบญจมาศจะผลักดันการก่อตั้งมูลนิธิชุมชนที่จังหวัดลำปางและสุพรรณบุรี โดยเฉพาะที่ลำปาง มีความเป็นไปได้สูงเนื่องจากมีมูลนิธิซึ่งเกิดจากการรวมตัวของคนในท้องถิ่นด้วยความมุ่งหมายในทำนองเดียวกันนี้อยู่แล้ว เพียงแต่ไปสนับสนุนส่งเสริมอย่างจริงจัง ส่วนคุณสุกิจกำลังรวมกลุ่มคนและองค์กรที่สนใจเพื่อก่อตั้งมูลนิธิชุมชนในกรุงเทพมหานคร ทางด้านมูลนิธิกองทุนไทยก็ได้เผยแพร่ความคิดริเริ่มนี้ออกไปยังองค์กรร่วมงาน (Partners) และผ่านทางสื่อกับเครือข่ายต่างๆที่มีอยู่

ช่วงที่ผ่านมา คุณสุกิจได้พยายามพัฒนาแนวคิดการสร้างมูลนิธิชุมชนในประเทศไทยให้ชัดเจนขึ้น โดยเสนอว่า องค์กรนี้จะทำหน้าที่เหมือนเป็นเครือข่ายของเครือข่ายต่างๆในชุมชนนั้น เชื่อมโยงผู้นำท้องถิ่นเข้าด้วยกัน พร้อมกับเชื่อมโยงภาครัฐ ภาคธุรกิจเอกชน และภาคประชาสังคมในพื้นที่นั้นให้มาทำงานร่วมกันด้วย โดยมีการบริหารที่เป็นอิสระ มีความยืดหยุ่นและพลวัตสูง และมีการจัดการข้อมูลและฐานความรู้ในชุมชนนั้นด้วย ทุนของมูลนิธิชุมชนนั้นที่สำคัญมาจากการแปร “ทุนทางสังคม” ให้เป็น “ทุนพัฒนาชุมชน” โดยบุคคลที่เป็นทุนทางสังคมในชุมชนนั้นจะช่วยกันระดมทุนที่เป็นตัวเงินและทรัพยากรอื่นๆในชุมชนเข้ามาเป็นหลัก และมีการสมทบทุนจากรัฐบาลด้วย จากนั้นก็กระจายทุนนั้นออกไปสนับสนุนโครงการของชุมชนตามความจำเป็น ความสนใจและความต้องการที่สำคัญๆของชุมชน โดยมีรายงานแจ้งให้ชุมชนทราบทุกขั้นตอนอย่างโปร่งใสแจ่มชัด

ในทางปฏิบัตินั้น คุณสุกิจเสนอว่า ชุมชนใดที่สนใจจะตั้งมูลนิธิชุมชนควรเริ่มด้วยผู้นำชุมชนทั้งหลายมารวบรวมข้อมูลชุมชนให้รอบด้าน ทำ “แผนที่” ที่บ่งบอกถึงปัญหากับความต้องการของชุมชน รวมทั้งผู้ที่สามารถให้ได้ขึ้นมา รวมทั้งจัดลำดับน้ำหนักความสำคัญของปัญหา ความต้องการ และบุคคลเหล่านี้เหล่านี้ด้วย

ขั้นต่อมาใช้ “ทุนทางสังคม” ในชุมชนไประดมทุนมาจากในชุมชนนั้นเองเอาไปไว้ที่มูลนิธิชุมชนที่จัดตั้งขึ้นจากตัวแทนของกลุ่มต่างๆในชุมชน โดยทุนที่นำมาเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของมูลนิธินี้จะมาจากดอกผลในการลงทุนหารายได้ด้วยวิธีการต่างๆ เมื่อมีมูลนิธิชุมชนและทุนเริ่มต้นจากชุมชนแล้ว รัฐบาลควรเข้าไปสนับสนุนด้วยการสมทบทุนในปีแรกจำนวนอย่างน้อยเท่ากับที่ชุมชนระดมกันขึ้นมาได้เอง ตรงนี้คุณสุกิจเสนอว่าเราควรคิดการใหญ่โดยตั้งเป้าว่าว่ามูลนิธิชุมชนระดับจังหวัดควรระดมทุนจากในชุมชนให้ได้สัก 100 ล้านบาท เมื่อรัฐบาลสมทบ 100 ล้านบาท มูลนิธิชุมชนนี้ก็จะเริ่มดำเนินงานได้ด้วยฐานเงินที่ใหญ่พอสมควรคือ 200 ล้านบาท

ในขั้นที่สาม มูลนิธิชุมชนนี้จะกระจายทุนครี่งหนึ่ง (ในตัวอย่างสมมตินี้คือ 100 ล้านบาท) สนับสนุนโครงการของชุมชน ไม่ว่าจะดำเนินการโดยองค์กรเอกชน องค์กรชาวบ้าน หรือกลุ่มใดๆในภาคประชาสังคมของชุมชนนั้นตามปัญหาและความต้องการที่จัดลำดับความสำคัญไว้ในตอนต้น

ขั้นที่สี่ มูลนิธิชุมชนจะติดตามและประเมินผลโครงการต่างๆที่ได้กระจายทุนสนับสนุน และรายงานกลับไปยังผู้มีส่วนได้เสียต่างๆในชุมชน

ขั้นที่ห้า มูลนิธิชุมชนจะริเริ่มคิดค้นสร้างสรรค์การระดมทุนด้วยวิธีการต่างๆ ต่อไปเพื่อรักษาและขยายทุนโดยรวมของมูลนิธิทั้งหมด

ขั้นที่หก รัฐบาลจะสมทบทุนมูลนิธิชุมชนต่อไปแบบปีต่อปี โดยลดสัดส่วนการสมทบลง เช่น ปีที่สอง สมทบร้อยละ 80 เป็นต้น และจะสมทบต่อไปอีกระยะหนึ่งตามที่เหมาะสมจนกระทั่งมูลนิธิชุมชนนั้นสามารถพึ่งตนเองได้ในการระดมและบริหารทุนไปสนับสนุนชุมชนของตน โดยมีการวางแผนและเป้าหมายอย่างชัดเจน ให้มูลนิธิชุมชนเรียนรู้สะสมประสบการณ์ยกระดับความสามารถ บ่มเพาะสร้างทั้งทุนทางสังคมและกองทุนพัฒนาชุมชนของตนให้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ และในแต่ละปี มูลนิธิชุมชนจะแบ่งทุนครึ่งหนึ่งมาสนับสนุนโครงการของชุมชน

คุณสุกิจเสนอต่อไปด้วยว่า ถ้ามูลนิธิชุมชนจะเติบโตขึ้นได้ในแนวทางข้างต้นนี้ก็จะต้องมีการสนับสนุนอย่างชัดเจนจากรัฐบาล เริ่มต้นด้วยการที่รัฐบาลต้องมีนโยบายสนับสนุนการตั้งมูลนิธิชุมชนและกองทุนพัฒนาชุมชน ต้องให้ทุนสมทบและการสนับสนุนด้านอื่นๆ โดยเฉพาะการลงทุนในการสร้างฐานข้อมูลและถ่ายทอดเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารให้มูลนิธิชุมชน การพิจารณาออกหรือแก้กฎหมายต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น กฎหมายมูลนิธิชุมชน การหักภาษีในการบริจาค ฯลฯ และการลงทุนช่วยพัฒนาบุคลากร ให้มูลนิธิชุมชน

ถ้าแนวคิดนี้เป็นจริงทั่วประเทศ เราจะมีมูลนิธิชุมชนระดับจังหวัด 76 มูลนิธิที่มีทุนดำเนินการรวมกันถึงราว 15,000 ล้านบาทที่ชุมชนเป็นเจ้าของ นำเอาทรัพย์ของสมาชิกชุมชนที่เป็นส่วนเหลือไปช่วยสนับสนุนการแก้ปัญหาและดำเนินงานพัฒนาในชุมชนของตนต่อไปอย่างยั่งยืน

ที่มา : www.tff.or.th

ความเป็นครอบครัวอาสาของเราไม่ได้ถูกจำกัดอยู่ที่อายุ หรือวัย  หากอยู่ที่หัวใจที่ผูกพันเราไว้ด้วยรอยยิ้มและมิตรภาพ  หวังว่าวันเวลาจะไม่ได้เป็นตัวทำให้ความสัมพันธ์ของเราจืดจางไป  แต่กลับยิ่งทำให้เราผูกพันกันมากขึ้น  เพราะความเข้าใจที่ตรงกันว่า “หนึ่งชีวิตที่เกิดมาเราไม่ได้อยู่เพื่อตัวเราเอง แต่อยู่เพื่อให้ชีวิตเรามีคุณค่าและเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น”  ดังนั้นเราจึงไม่สามารถปล่อยลมหายใจทิ้งไปวัน ๆ อย่างสูญเปล่า และปล่อยเวลาให้ล่วงไปอย่างน่าเสียดาย  แต่เราควรตักตวงและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  เพื่อให้สิ่งเหล่านั้นตกตะกอนอยู่ในความคิด เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เปื่อยยุ่ยและพร้อมที่จะไปเกิดดอกออกผลในชีวิตของผู้อื่นต่อไป